چهار سیم،یک روایتِ بی‌پایان

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که در آن، رادیو همیشه روشن بود؛ اما نخستین‌بار که آرشه را در دست گرفتم، فهمیدم «شنیدن» با «گوش دادن» فرق دارد. همان لحظه، مسیرِ زندگی‌ام تعیین شد.

تحصیل در دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران و سپس دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین، به من آموخت که تکنیک، تنها وسیلهٔ نقاشیِ صدا است؛ نه خودِ تابلو. از آن پس، در هر کلاس دنبال لحظه‌ای هستم که ساز، از یک «ابزار» به «هم‌سفرِ» هنرجو بدل می‌شود.

در پروژهٔ «شب‌های فارسی» تلاش کردم ویولن را به آوای بیات اصفهان و دستگاه‌های ایرانی نزدیک کنم؛ گفت‌وگویی میان دو دنیایی که هر دو، از دلِ سکوت برمی‌خیزند.